SELF / स्वयं

લક્ષ્મીના પગલાં

સાંજના સમયે, એક છોકરો ચપ્પલ ની દુકાનમાં જાય છે. ટિપિકલ ગામડામાંનો. આ નક્કી માર્કેટિંગવાળો હશે,એવોજ હતો પણ બોલવામાં સહેજ ગામડાની બોલી હતી પણ એકદમ કોન્ફિડન્ટ. ૨૨-૨૩ વર્ષ નો હશે. દુકાનદારનું પેહલા તો ધ્યાન પગ આગળ જ જાય. એના પગમાં લેદર ના બુટ હતા એપન એકદમ ચકાચક પોલિશ કરેલા…

દુકાનદાર: “શુ મદદ કરું આપણી…?”

છોકરો : “મારી માં માટે ચપ્પલ જોઈએ છે સારી અને ટકાઉ આપજો..”

દુકાનદાર: “એ આવ્યા છે ? એમના પગનું માપ..?”

છોકરાએ વોલેટ બહાર કાઢી એમાં થી ચાર ઘડી કરેલ એક કાગળ્યો કાઢ્યો. એ કાગળ પર પેન થી બે પગલાં દોરયા હતા.

દુકાનદાર : “અરે મને પગનો માપ નો નંબર આપત તોય ચાલત…!”

એમજ એ છોકરો એકદમ બાંધ ફૂટે એમ બોલવા લાગ્યો : ‘શેનું માપ આપું સાહેબ ..? મારી માં એ આખી જિંદગી મા ક્યારેય ચપ્પલ પહેર્યા નથી. મારી માં શેરડી તોડવાવાળી મજૂર હતી. કાંટા મા ક્યાય પણ જાતી. વગર ચપ્પલની ઢોર હમાલી અને મહેનત કરી અમને શિખાવ્યું. હું ભણ્યો અને નોકરીએ લાગ્યો. આજે પહેલો પગાર મળ્યો. દિવાળીમાં ગામડે જાઉં છું. મા માટે શુ લઈ જાઉં..? આ પ્રશ્નજ નથી આવતો. મારા કેટલા વર્ષોનું સપનું હતું કે મારા પહેલા પગારમાંથી માં માટે હું ચપ્પલ લઈશ.

દુકાનદારે સારી અને ટકવાવાળી ચપ્પલ દેખાડી અને કીધું 800 રૂ ની છે. છોકરાએ કીધું ચાલશે. એવી તૈયારી એ કરીને જ આવ્યો હતો.

દુકાનદાર : “એમજ પૂછું છું કેટલો પગાર છે તારો ?”

છોકરો : “હમણાં તો બાર હજાર છે રહેવાનું, ખાવાનું પકડીને સાત-આઠ હજાર ખર્ચો થાય. બે-ત્રણ હજાર માં ને મોકલાવું છુ.”

દુકાનદાર : “અરે તો આ 800 રૂ. થોડાક વધારે થાશે”

છોકરાએ દુકાનદારને અધવચ્ચેજ અટકાવીને બોલ્યો “રહેવા દ્યો ચાલશે.” દુકાનદારે બોક્સ પેક કર્યું છોકરાએ પૈસા આપ્યા અને બહુજ ખુશ થઈને બાર નીકળ્યો. મોંઘું શુ એ ચપ્પલ ની કોઈ કિંમત થાય એમજ નોહતી…

પણ દુકાનદારના મનમાં શુ આવ્યું કોને ખબર. છોકરાને અવાજ આપ્યો અને ઊભવાનું કીધું. દુકાનદારે બીજું એક બોક્સ છોકરાના હાથમાં આપ્યું.

અને દુકાનદાર બોલ્યો ‘આ ચપ્પલ માં ને કહેજે કે તારા ભાઈ તરફથી ભેટ છે’. પેહલી ચપ્પલ ખરાબ થઈ જાય તો બીજી વાપરવાની. તારી મા ને કહેજે કે હવે વગર ચપ્પલનું નહીં ફરવાનું અને આ ભેટ માટે ના પણ નથી કહેવાનું.

દુકાનદાર અને એ છોકરાના એમ બેવની આંખોમાં પાણી ભરાય ગયા.

“શુ નામ છે તારા માં નું?” દુકાનદારે પૂછ્યું.

“લક્ષ્મી” છોકરો એટલુંજ બોલ્યો.

દુકાનદાર તરતજ બોલ્યો “મારા જય શ્રીકૃષ્ણ કહેજે એમને અને એક વસ્તુ આપીશ મને..? પગલાં દોરેલો પહેલો કાગળ જોહીયે છે મને…!”

એ છોકરો પહેલો કાગળ દુકાનદાર ના હાથમાં દઈને ખુશ થઈ નીકળી ગયો. પહેલો ઘડીદાર કાગળ દુકાનદારે દુકાનના મંદિરમાં રાખી દીધો. દુકાનના મંદિરમાં રાખેલ એ કાગળ દુકાનદાર ના દીકરા એ જોયો અને પૂછ્યું, બાપુજી આ શું છે…?

દુકાનદારે એક લાંબો સ્વાસ લિધો અને દીકરા ને બોલ્યો લક્ષ્મી ના પગલાં છે બેટા. એક સચ્ચા ભક્તે દોરેલા છે. આનાથી બરકત મળે ધંધામાં.

દીકરાએ અને દુકાનદારે અને બધાયેજ એ પગલાને ભાવભક્તિ સાથે નમન કર્યું…!

Source : Unknown 

Advertisements

1 reply »

Leave a Reply