Vicky Trivedi

પ્રપોઝ

અમે મેરીટ બેકરી આગળ ઉભા સુમનની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. શિયાળાના દિવસો હતા એટલે સાંજ થતા જ અંધારું અને ઠંડી બંને જોર પકડવા લાગ્યા હતા. મોનિકાએ તેનો કોટ પહેરેલ હતો એટલે તેને વાંધો ન હતો અને અનિરુદ્ધ તથા જયેશને મોડી રાત સુધી ઠંડીમાં પણ બાઈક પર રખડવાની આદત હતી એટલે એમને કોઈ ફરક પડે તેમ ન હતો. બસ એ ક હું જ હતો જેને એ ઠંડીમાં થથરતા સુમનની રાહ જોવાની હતી. મને સ્વેટર કે ઓવરકોટ પહેરવાની પણ છૂટ મળે તેમ ન હતી. બધાનું માનવું હતું કે પ્રપોઝ કરવા જઈએ ત્યારે માત્ર જીન્સ અને ટી-શર્ટ જ હોવું જોઈએ અને એમાય ખાસ જયેશે બધાને ચડાવ્યા હતા કે હું એ જીન્સ અને ટી-શર્ટમાં હીરો લાગુ છું એટલે છોકરી ના ન પાડે એ માટે મારે એ જ કપડામાં જવું જોઈએ.

આઠ વાગવા આવ્યા હતા.. ટ્યુશનનો સમય પૂરો થાવની તૈયારી હતી.. આકાશમાં ચંદ્ર ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યો હતો.. તારાઓ પણ જાણે એની સાથે આંખમિચોલી રમવા આવ્યા હોય એમ ઘડીક દેખાતા અને ઘડીક અદશ્ય થઇ જતા હતા. તમને થશે હું કોઈ કવિની જેમ સજીવારોપણ અલંકાર વાપરી રહ્યો છું પણ પ્રેમી અને કવિમાં કોઈ જ ફેર નથી હોતો એ વાત તમે કોઈને પ્રપોઝ કરવા જાઓ ત્યારે જ સમજાશે.

કવિ કલ્પના કરીને પોતાના શબ્દોને અમુલ્ય અને સર્વથી ચડીયાતા સમજવા લાગે છે તો પ્રેમી કલ્પનાઓની દુનિયામાં ડૂબી પોતાની પ્રેયસીને દુનિયાની સૌથી સુંદર વ્યક્તિ તરીકે જોવા લાગે છે. બંને વચ્ચે ફર્ક માત્ર વિગતનો જ છે.

એ આકશમાં ખસતો ચંદ્ર કોઈ અજીબ ઉતાવળમાં હોય તેમ લાગી રહ્યું હતું! કદાચ સુમન નામનો બીજો ચાંદ ટ્યુશનમાંથી છૂટી લાલ ઇંટોથી બનેલ એ મકાનના દરવાજા બહાર આવે તે પહેલા તે છુપાઈ જવા માંગતો હતો. કદાચ એને પોતાના કરતા સુંદર વ્યક્તિનો સામનો કરવાનું પસંદ ન હતું પણ હું સુમન નામના ચાંદને જોવા ત્યાં ઉભો હતો.

મારા ઈન્તજારનો સમય પૂરો થયો હોય એમ સુમન તેની બે ફ્રેન્ડસ સાથે એ લાલ ઇંટોથી બનેલ બિલ્ડીંગની બહાર આવી. એક ઠંડી હવાની લહેરખી એના ગાલને ચૂમીને એના ખુલ્લા વાળ સાથે રમીને આગળ નીકળી ગઈ અને એ સાથે જ જાણે મારું હ્રદય ઈર્ષાથી સળગી ઉઠ્યું.

સુમન તેની ફ્રેન્ડસ સાથે મારાથી થોડેક દુર આવીને ઉભી રહી. તેઓ કોઈક અપકમિંગ ફિલ્મ વિશે વાતો કરી રહ્યા હતા.

“નવા જ હીરાનું ફિલ્મ છે.” એક ફ્રેન્ડ બોલી

“મમ્મી પપ્પા પરમીશન આપે તો આવીશ.” સુમન એમને જવાબ આપી રહી હતી.

એમની વાતચીત સાંભળી હું મારા ભૂતકાળમાં ખોવાઈ ગયો, મારી પાસે ખોવાઈ જવા માટે લાંબો ભૂતકાળ ન હતો. આમ તો મને એકવીસ વરસ થયા હતા પણ મારી પાસે માત્ર એક જ દિવસનો ભૂતકાળ હતો એમ કહું તો ચાલે. જરાક અજીબ લાગશે?

“લાઈટ, એકશન, કેમેરા!!!” ના, એ મારું જીવન ન હતું. હું કોઈ ફિલ્મી હીરો ન હતો. મેં મારી જાતને ક્યારેય કોઈ ફિલ્મી હીરો સાથે સરખાવી ન હતી કેમકે હું જાણતો હતો કે હું એક સામાન્ય પરિવારમાંથી આવતો સામાન્ય છોકરો હતો. અને લાઈટ, એક્શન, કેમેરા જેવા શબ્દોના સપના દેખવા મારા માટે યોગ્ય ચીજ ન હતી…!!હું દેખાવે સુંદર હતો અને બોડી પણ ઠીકઠાક હતી એટલે કોલેજના મિત્રો મને ઘણીવાર કહેતા, “સાહિલ તું જરાક પ્રયત્ન કરે તો હીરો બની શકે તેમ છે.”

“ભાઈ, હીરો બનવું હોત તો આર્ટ કોલેજમાં જોડાઈ ગયો હોત.. મને માત્ર આ વાણીજય પ્રવાહમાં ગ્રેજ્યુએશન પૂરું કરી કોઈક સારી એવી એકાઉન્ટન્ટની નોકરી મળી જાય તો બસ… આપણે એવા હીરો બનવાના ગાંડા સપના જોતા જ નથી.” હું કહેતો.

મેં એકવીસ વરસ સુધી જે જિંદગી જીવી હતી એમાં અસામાન્ય કે ખાસ કહી શકાય તેવું કશું જ ન હતું. મને ડાયરી લખવાનો શોખ ન હતો એટલે મેં નથી લખી બાકી જો મારી પાસે મારા ભૂતકાળના એ એકવીસ વરસની ડાયરી લખેલ હોય અને તમારા હાથમાં સોપી દઉં તો એ ડાયરીનું એક એક પાનું તમને કંટાળો આપવા સિવાય કોઈ કામ કરી શકે નહિ. યુ શૂડ થેંક મી કે મેં ડાયરી નથી લખી!! મેં ડાયરી નથી લખી કેમકે હું મારા જીવનના એ બોરિંગ ટ્વેન્ટી વન યર્સ કોઈની સાથે શેર કરવા માંગતો ન હતો.

મને લાગતું હતું કે જીવનમાં મેં જે બોરેડમ ભોગવ્યું હતું એ વિના કારણે કોઈને સંભળાવીને શું કામ હેરાન કરવું??? મારા વિચારો હતા કે જે ચીજ કોઈને ખુશી ન આપી શકે તે ચીજ બધાની સાથે વહેચીને શું ફાયદો???

મને ખબર નથી હું સાચો હતો કે ખોટો હતો પણ મારા જીવનમાં એકવીસમાં વરસે જે થયું એ મારે બધાની સાથે શેર કરવું જ રહ્યું કેમકે એ સાંભળી જરૂર બધાની આંખો હર્ષથી છલકાઈ જશે. કેમ ન છલકાય? કોઈ એક વ્યક્તિના જીવનને એકવીસ વરસ સુધી તમે સ્થિર જોયું હોય અને એકાએક તે ધસમસતા નદીના પ્રવાહની જેમ ઉછાળવા કુદવા લાગે તો એ જોઇને આંખોમાં હર્ષના આંસુ તો છલકાય જ ને???

માનવ હૃદય હોય છે એવું કોઈકનું દુ:ખ દેખી દુખી થઇ જાય છે ને ક્યારેક ક્યારેક કોઈકની ખુશી દેખી ઈર્ષા કરવા લાગે છે! પણ મને ખાતરી છે કે મારી ખુશી જોયા બાદ પણ તમે મારી ઈર્ષા નહિ કરો.. નવાઈ લાગી???

મને ખાતરી કઈ રીતે હોઈ શકે???

મને ખાતરી છે કેમકે મારા જેવા સ્થિર વ્યક્તિ જો જીવન જીવવાનું શરુ કરતો હોય તો કોઈ ઈર્ષા નથી કરતુ પણ ઉલટું તેના માટે હર્ષના આંસુ વહાવે છે.. કોલેજમાં પણ એવું જ થયું હતું. મેં જયારે મિત્રોને કહ્યું કે મને પ્રેમ થઇ ગયો છે. સાંભળવું છે બધાના રીએક્શન કેવા હતા???

“વોટ..? આર યુ સાહિલ??? તું સાહિલ જ છે કે કોઈ બીજું વ્યક્તિ તારું રૂપ લઈને આવી ગયું છે?” મોનિકાએ કહ્યું હતું.

“હું સાહિલ જ છું.. કેમ મને પ્રેમ ન થઇ શકે.?” મેં કહ્યું.

“હું સપનું તો નથી જોઈ રહ્યો ને?? મોનિકા પ્લીઝ મને એક થપ્પડ માર.. જો મને ગાલ પર વાગશે તો જ હું માનીશ કે હું સપનું નથી જોઈ રહ્યો પણ ખરેખર કોલેજમાં સાહિલના સામે ઉભો છું.” અનિરુદ્ધે મજાક કરતા કહ્યું.કેમ તમને બધાને મજાક લાગે છે?? જે વ્યક્તિ આટલા વર્ષો સુધી સુકા થડીયા જેવું જીવન જીવ્યો હોય એને પ્રેમ ન થઇ શકે?” મેં કહ્યું.

“યાર, મારે કોઈ કાનના ડોક્ટર પાસે જવું પડશે.. મને લાગે મને એવું કઈક સંભળાઈ રહ્યું છે જે સાંભળવું અશક્ય છે… સાહિલને પ્રેમ થઇ ગયો… ઈમ્પોસીબલ.” જયેશે કહ્યું. એને બોલવા સાથે હાથ અને મોના ચેનચાળા કરવાની આદત હતી.

“તમને વિશ્વાસ ન થતો હોય તો કાઈ નહી. હું જાઉં છું પણ એટલું યાદ રાખજો કે કોઈક વ્યક્તિની લાઈફ એના જીવનના અમુક વર્ષો પસાર થયા બાદ પણ શરુ થઇ શકે છે અને મારી સાથે પણ એવું જ થયું છે મને લાગે છે કે મેં આજ સવારથી જ જીવવાનું શરુ કર્યું છે મને લાગે છે કે આજે સવારે મેં જયારે એને જોઈ ત્યારે મારો ફરીથી જન્મ થયો છે.. જવાદો તમને વિશ્વાસ નહિ થાય.” મેં ગુસ્સા સાથે કહ્યું અને કોલેજ કેમ્પસ છોડી જવા લાગ્યો.

“હેય.. હેય.. હેય.. સાહિલ.. વી આર જોકિંગ યાર..” મોનિકાએ મને રોકતા કહ્યું. દરેક વાતમાં વી આર જોકિંગ યાર બોલવાની એને આદત હતી.

“ગુસ્સે કેમ થાય છે યાર અમે તો બહુ ખુશ છીએ કે તને પ્રેમ થયો.” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“કમ ઓન મેન… મેં તને કહ્યું હતું ને કે તું હીરો બની શકે એમ છે બસ તારે થોડોક પ્રયાસ કરવાની જરૂર છે.” જયેશ તો રીતસર મને ભેટી જ પડ્યો. એને મને હીરો બનાવવાનું અજબ ઘેલું લાગેલ હતું. ઘણી વાર તો એ કોઈ ફિલ્મ જોઇને આવતો ત્યારે કહેતો સાહિલ તારા જેવો સેમ હીરો હતો બસ તારા જેટલો હેન્ડસમ ન હતો..!!! મને નવાઈ લાગતી કે એ મને કેમ હમેશા હીરા સાથે સરખાવતો.

“શું યાર.. તું આખો દિવસ મને હીરો.. હીરો.. હીરો… કહ્યા કરે છે? જે છોકરીએ આજે સવારે મારા જીવનને બદલી નાખ્યું એણીએ તો મારા સામે જોયું પણ ન હતું.” મેં ફરિયાદ ભર્યા અવાજે કહ્યું.

“પણ બેટા હીરો જો હીરો જેવા કપડા પહેરીને જાય તો કોઈનું ધ્યાન એના પર પડે ને તે દેવ-આનંદના જમાનાના કપડા પહેરેલ હશે.. ઈસ્ત્રી કરેલ પાટલુન અને એવું જ લીનનનું શર્ટ..” મોનિકાએ કહ્યું.

“હા, મારા પપ્પાએ પણ એ કપડા પહેરવાનું હવે છોડી દીધું છે એ પણ લુઝ જીન્સ પહેરવા લાગ્યા છે.” અનિરુદ્ધે તેના પપ્પાના કોઈ મહાન પરાક્રમનું વર્ણન કરતો હોય તેવા અવાજે કહ્યું.

“બસ… હવે સલાહ આપવી સહેલી છે પણ કઈક કરવું બહુ મુશ્કેલ છે. મને તો સ્ટાઈલનો ‘સ’ પણ નથી આવડતો હું શું કરીશ??” મેં મૂંઝાતા કહ્યું.

“બસ એટલું જ ને? તું એક કામ કર… ખિસ્સામાં કેટલા રૂપિયા છે?” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“બસો રૂપિયા..” મેં કહ્યું.

“સીટ.. બસોમાં તો એક બેલ્ટ પણ નહિ આવે આપણે તારા માટે સૂઝ, જીન્સ, ટી- શર્ટ વગેરે ખરીદવું પડશે..” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“કેમ પરફ્યુમ અને મોજા તારા પપ્પાના ચોરીને લાવીશું?? એય જોઇશે ને?” મોનિકાએ અનિરુધ્ધ તરફ જોઈ કહ્યું.એય… બાપ સુધી નહિ જવાનું… ગર્લફ્રેન્ડ છે તો લીમીટમાં રહેજે.” અનિરુધ્ધ અને મોનિકા વચ્ચે ઝઘડો શરુ થઇ ગયો હોત પણ મોનિકા એ એ જ તેના રોજના ડાયલોગ જસ્ટ જોકિંગ યારની મદદ વડે મામલો થાળે પાડી દીધો.

“અરે આપણા પાકીટમાં લોટ રૂપિયા છે.. ભાઈ જો હીરો બનતો હોય તો આપણે આખું પાકીટ ખાલી કરવા તૈયાર છીએ.” જયેશે કહ્યું.

જયેશની બે ચીજો મને ક્યારેય નથી સમજાઈ એક તો એ પોતાના માટે હમેશા બહુવચન પ્રત્યય વાપરતો.. એ પોતાના માટે બહુવચનના શબ્દોનો ઉપયોગ કેમ કરતો?? અને બીજું એને મને હીરો બનાવવાનું ઘેલું કેમ લાગેલું રહેતું…??

“કેટલા છે તારા પાકીટમાં?” મોનિકાએ પૂછ્યું.

“કેટલા એટલે??? તારે જોઈએ છે કેટલા એ બોલને બાકી આપણા પાકીટમાં કેટલા છે એનો હિસાબ તો મેં કદી મમ્મી પપ્પાનેય નથી આપ્યો? આ તો ભાઈને હીરો બનાવવો છે એટલે બાકી કોઈની હિંમત નથી આપણને પૂછી શકે કે પાકીટમાં કેટલા છે?” ફરી જયેશે પોતાનો લવારો શરુ કરી નાખ્યો.

“બસ.. બસ.. હવે.. ત્રણ ચાર હજાર જોઇશે.. તારા આ દેવ-આનદને ટાઈગર શ્રોફ બનાવવા માટે.” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“એ, અનિયા… ચારના પાંચ હજાર લઈલે બાકી ભાઈને કોઈ એલ ફેલ હીરા સાથે સરખાવીશ નહિ.. સાહિલ ભાઈ સાહિલ ભાઈ જેવો જ લાગવો જોઈએ.. કોઈ હોલીવુડ એકટર એની તોલે નથી આવી શકે એમ અને તું આવા બે ચાર ફિલ્મો આપી ગાયબ થઇ જાય એવા નવા છોકરા સાથે સાહિલભાઈને સરખાવે છે.” જયેશ એકવાર બોલવાનું શરુ કરે પછી કદાચ એને જ ખયાલ ન રહેતો કે એ શું બોલી રહ્યો છે અને કોના વિશે બોલી રહ્યો છે.

“હા, હા.. તારા સાહિલે એક વરસમાં દસ હિટ ફ્લ્મો આપી છે ને? લાવ હવે પાંચ હજાર એને હીરો બનાવી લાવીએ?” મોનિકાએ કહ્યું.

“પકડ..” જયેશે પાકીટ ખાલી કરી પીસ્તાલીશો આપતા કહ્યું, “પાંચસો તો તમારી પાસે પણ હશે જ ને?”

“એમ જ કહે ને કે તારા પાસે પીસ્તાલીસો જ છે.” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“જાને. આપણે પાકીટ કદી ખાલી કરતા નથીં. બાકી હજુ એક પાંચસોની પડી છે.” જયેશે છંછેડાઈ કહ્યું.

“જવાદે, અનિરુદ્ધ.. મારી પાસે છે.” મોનિકાએ કહ્યું.

આખો દિવસ મોનિકા અનિરુદ્ધ અને જયેશ મને આ દુકાને અને તે દુકાને લઈને રખડ્યે ગયા. લગભગ મેં એકવીસ વરસમાં એ શહેરના જે વિસ્તારો જોયા પણ ન હતા એ બધા વિસ્તારો મને એમણે એક જ દિવસમાં બતાવી નાખ્યા. પણ સારી વાત એ હતી કે મને એ દિવસે એ નકામી રખડપટીનો જરાય થાક ન લાગ્યો. સાચું કહું તો મને પણ એ દિવસે હું હીરો લાગવા માંડ્યો હતો. સાંજે પાંચ વાગ્યે તેઓ મને પાછા કોલેજ લઇ આવ્યા.

“બોલ હવે એ છોકરી કોણ છે?” મોનિકાએ કહ્યું.

“સુમન.” મેં કહ્યું, “અમારા ટ્યુશનમાં નવી જ આવી છે.”

“શું વાત છે.. સાહિલ વેડ્સ સુમન કેટલું મસ્ત લાગશે.” અનિરુદ્ધે કહ્યું.

“તારું ટ્યુશન કેટલા વાગે હોય છે?” જયેશે કહ્યું.

“સવારે આઠથી દસ અને બીજી વાર સાંજે એકાઉન્ટનું ટ્યુશન છ થી આઠ.” મેં કહ્યું.

“ચલ તો આજે એને પ્રપોઝ કરી જ નાખ.” અનિરુદ્ધે કહ્યું.વોટ?” મેં કહ્યું, “આટલી ઉતાવળ નહિ કરો મને જરાક ટ્રેનીગ આપો.. હજી મને પ્રપોઝનો ‘પ’ પણ બરાબર નથી આવડતો અને તમે મને પ્રપોઝ કરવા મોકલી રહ્યા છો?”

“આજે પ્રપોઝ ડે છે બેટા.. આજે મોકો ચુકી ગયો તો ફરી એક વરસ રાહ જોવી પડશે…” મોનિકાએ કહ્યું.

“કેમ બાકીના દિવસે પ્રપોઝ ન કરાય?” મેં પૂછ્યું. મને એ બાબતમાં ખાસ સમજ કે અનુભવ એકેય ન હતા.

“કેમ નહિ? પણ આજે ખાસ દિવસ છે.” અનિરુદ્ધે કહ્યું, “મેં પણ મોનિકાને ગયા વર્ષે આજ દિવસે પ્રપોઝ કર્યું હતું.”

અંતે બહુ સમજાવટ બાદ હું તૈયાર થયો અને અમે બધા ટ્યુશન બહાર મેરીટ બેકરી આગળ સુમનની રાહ જોવા લાગ્યા.

“એય ક્યાં ખોવાઈ ગયો.. એની ફ્રેન્ડસ જતી રહી હવે એ એકલી જ છે જા, એની પાસે જઇ એને પ્રપોઝ કર.” અનિરુદ્ધના શબ્દોએ મને ભૂતકાળમાંથી બહાર તાણી લાવ્યો. સવારના ભૂતકાળમાંથી !!!

“હું મોબાઈલથી શૂટ કરી રહ્યો છું હીરો જેમ પ્રપોઝ કરજે.” જયેશનું સ્પીકર હજુ ત્યાનું ત્યાં જ અટકેલ હતું.

હું જયેશ કે અનિરુદ્ધને જવાબ આપ્યા વિના જ સુમન તરફ જવા લાગ્યો.

સુમન અને મારા વચ્ચે થોડાક ડગલાનું જ અંતર હતું એ મને જોઈ રહી હતી. એની આંખો મારા પર અને મારી આંખો એની આંખો સાથે લોક થયેલ હતી. એ ત્યાં હતી અને હું એની સામે હતો. બસ ધેટ વોઝ ઇનફ.

હું એની તરફ ચાલ્યે જ ગયો એમ કરતા એમ કહું કે મારાથી એના તરફ ડગલા ભરાઈ ગયા તો વધુ યોગ્ય રહેશે કેમકે એ સમયની મારી ક્રિયાઓ કર્તરી કરતા કર્મણી વધુ હતી…!! ના હું જયેશ કહે એ મુજબ હીરો પણ નથી કે લેખક પણ નથી બસ પ્રેમમાં બધું લખાઈ જાય છે…!!

મારા અને સુમન વચ્ચે કઈ જ અંતર ન હતું રહ્યું. એ મને માત્ર ત્યારે જ સમજાયું જયારે મેં એના શ્વાશની સુવાશને અનુભવી. એના હોઠ આછા સ્મિતમાં મલકી રહ્યા હતા. અને કદાચ એ મારા જીવનની એ ક્ષણ હતી જયારે સમય મારા માટે થંભી ગયો.. એક પળ માટે જયેશનું સપનું પૂરું થઇ ગયું હું હીરો બની ચુક્યો હતો.. મારા હોઠ પણ સુમનના હોઠની જેમજ આછું સ્મિત ફરકાવી રહ્યા હતા પણ કદાચ મારા સ્મિતમાં એના જેવી નજાકતતા ન હતી.

એ ક્ષણ મારા માટે ખાસ હતી. મને એમ લાગી રહ્યુ હતું કે જાણે અમારા સ્મિત અમને એક બનાવી રહ્યા હતા.. અમારા સ્મિત અમારા વચ્ચે કોઈ સેતુ બની ગયા હતા અને અમારા મનની લાગણીઓ એ સેતુ પર સવાર થઇ એકમેકના હ્રદય સુધી જઇ રહી હતી. એ ક્ષણ ગજબની હતી મારી પાસે કશુ જ ન હતું અને મારી પાસે બધું જ હતું. અમને બેમાંથી એકેયને ખયાલ ન હતો કે અમે કેટલા સમય સુધી ત્યાં ઉભા રહ્યા- એકમેકની આંખમાં આંખ પરોવીને.

હું એને પ્રપોઝ કરવા માંગતો હતો પણ મને એમ લાગતું હતું કે અમે બંને એકબીજાને કઈ કહેવાને બદલે માત્ર એકબીજાને જોયા જ કરીએ. સમય કદાચ ત્યાજ થંભી જાય..! પણ એ શક્ય ન હતું.

હું થ્રી મેજિકલ વર્ડ્સ બોલવા માટે પોતાની જાત સાથે સંઘર્ષ કરી રહ્યો હતો પણ જાણે શબ્દો મારા ગાળામાં અટકી ગયા હતા. તેઓ બહાર આવવા ન હતા માંગતા. કદાચ મને ડર હતી કે જો એ મારા એ શબ્દોને નહિ સ્વીકારે તો મારું હ્રદય ધબકવાનું બંધ કરી દેશે…!!

હું કોઈ હીરોની માફક એક ડગલું પાછળ હટીને મારા એક ધૂંટણને સહારે જમીન પર અરધો બેસી ગયો. હું જે કહેવા માટે આવ્યો હતો એ કહેવા માટે મેં મો ખોલ્યું, “આઈ…” મારા મોમાંથી પ્રથમ અક્ષર બહાર આવ્યો અને એ સાથે જ સુમનનો ઉપવન સમો ચહેરો ખીલી ઉઠ્યો, એ ઉપવનની શોભા સમા એના ગુલાબસા હોઠ મલકી ઉઠ્યા.

કદાચ એ ‘ના’ કહેશે તો એ વિચાર સાથે રડવા તૈયાર થયેલ મારી આંખોમાં ખુશીના આંસુઓ આવી ગયા.

“….લવ યુ.. સુમન.” મેં થ્રી મેજિકલ વર્ડ્સ બોલવામાં સફળતા મેળવી. અને સુમનના બાગ સમા એ ચહેરા પર જાણે ગુલાબ અને સફેદ લીલી ખીલી ઉઠ્યા…!! તેનો ચહેરો ક્યાંક ક્યાંક બ્લસને લીધે લાલ ગુલાબ સમો તો ક્યાંક ક્યાંક તેની સુંદરતાને રજુ કરતો વાઈટ લીલીઝ જેવો દેખાઈ રહ્યો હતો.

મારા શબ્દો પુરા થતા જ એના રોઝ લીવ્ઝ ફૂલ લીપ્સ ફરી મલક્યા અને તેના ગાલના ખંજન મને કહેવા લાગ્યા કે એને મારો પ્રેમ મંજુર હતો. તેના એ હળવા સ્મિત સાથે સાહિલનું જીવન શરુ થયું….એકવીસમાં વર્ષે મારું જીવન શરુ થયું.. એકાઉન્ટન્ટ બનવાનું સપનું જોતા સાહિલનું નહિ પણ જયેશ જે હીરો સાહિલનું સપનું જોતો એ સાહિલનું જીવન શરુ થયું.. એક પળમાં સુમન મારા માટે બધું જ બની ગઈ. માત્ર એક જ પાનું મારા જીવનની ડાયરીમાં લખાયું જે બોરિંગ ન હતું અને મને લાગે ત્યાં સુધી એ વાંચતા તમે પણ બોર નહિ જ થયા હો.

લેખક : વિકી ત્રિવેદી

Advertisements

Categories: Vicky Trivedi

Leave a Reply