SHORT STORIES / लघु-कथाए

ગુરુની વાતને ગિરિધારી પણ ન ટાળી શકે.

ગુરુની વાતને ગિરિધારી પણ ન ટાળી શકે.

વૃંદાવનમાં એક સંતની પાસે થોડાં શિષ્ય રહેતાં હતા તેમાં એક શિષ્ય મંદ બુદ્ધિનો હતો. એક વાર ગુરુ દેવે બધા શિષ્યોને પોતાની પાસે બોલાવ્યા અને બધાને એક મહિનાના માટે વ્રજમાં અલગ-અલગ સ્થાન પર રહેવાની આજ્ઞા દિધી. તે મંદ બુદ્ધિ બાળકને બરસાના જઈને રહેવાનું કહ્યું.

મંદ બુદ્ધિએ બાબાને પૂછ્યું, “બાબા ! મારી રહેવા-ખાવાની વ્યવસ્થા ત્યાં કોણ કરશે.”

બાબાએ હસીને કહી દિધું, “રાધા રાની !”

થોડાં દિવસો બાદ એક એક કરીને બધા શિષ્ય પાછા આવ્યા પણ તે મંદ બુદ્ધિ શિષ્ય ન આવ્યો. બાબાને ચિંતા થઈ કે બે મહિના થઈ ગયા, મંદ બુદ્ધિ શિષ્ય આવ્યો નથી તો જઈને જોઈ આવવું જોઇએ, બાબા પોતાના શિષ્યની ભાળ લેવાં બરસાના આવી ગયા.

બાબાએ જોયું, એક સુંદર કુટિરની બહાર એક સુંદર બાળક બહુ જ સરસ ભજન કરી રહ્યો છે, બાબાએ વિચાર કર્યો કે કેમ ન આ બાળકને પૂછી જોઉં ! બાબા જેવાં જ નજીક ગયા તો ઉઠીને બાબાના ચરણોમાં પડી ગયો અને બોલ્યો, “આપ આવી ગયા ગુરુદેવ !”

બાબાએ પૂછ્યું, “આ બધુ સારુ કેવી રીતે તું સારો થઈ ગયો ! શિષ્ય બોલ્યો, બાબા ! આપના કહેવાથી કિશોરીજીએ મારા રહેવાં-ખાવા પીવાની વ્યવસ્થા કરી અને મને ઠીકથી ભજન કરવાનું પણ શિખડાવ્યું.”

બાબા પોતાના શિષ્ય પર વરસાવતા કિશોરીજીની કૃપાને જોઈને ખૂબ પ્રસન્ન થયાં અને મનો-મન વિચાર કરવાં લાગ્યા- મારા કારણે કિશોરીજીને કેટલું કષ્ટ થયું ! તેમણે મારાં શબ્દોનું માન રાખતાં મારાં શિષ્ય પર પોતાની બધી કૃપા વરસાવી !

એટલા માટે કહેવાય છે કે “ગુરુની વાતને ગિરિધારી પણ નથી ટાળી શકતા.”

જય શ્રી કૃષ્ણ

Advertisements

Leave a Reply