Sense stories / बोध कथाए

પ્રારંભ

પ્રારંભ…!!

એક જુની કથાનું સ્મરણ થાય છે, કે એક ફકીર સત્યની ખોજમાં હતો. તેણે પોતાના ગુરુને પૂછ્યું, કે સત્ય ક્યાં મળશે ?

તેનાં ગુરુએ કહ્યું, સત્ય ? સત્ય ત્યાં મળશે, જ્યાં દુનિયાનો અંત થાય છે. તો તે દિવસથી તે ધૂની ફકીર દુનિયાનો અંત શોધવા નિકળી પડ્યો.

કહાની બહુ મધુર છે. વર્ષો ભટકવાના બાદ, આખરે એ જગ્યાએ પહોંચી ગયો, જ્યાં છેલ્લા મુકામનું ગામ સમાપ્ત થઈ જાય છે, તો તેણે ગામ વાળાઓને પૂછ્યું કે દુનિયાનો અંત કેટલો દૂર છે ?

તેમણે કહ્યું, વધારે દૂર નથી. બસ આ છેલ્લું ગામ છે. થોડે જ દૂર જઈને એક પત્થર લાગેલો છે, જેનાં પર લખ્યું છે કે અહીં દુનિયા સમાપ્ત થાય છે. અને ગામનાં લોકોએ એ પણ કહ્યું કે એ બાજુ જશો પણ નહીં જોખમ બહુ જ છે ત્યાં.

તે ફકીર હસ્યો. તેણે કહ્યું, અમે તેની તો શોધમાં નિકળ્યા છીએ.

લોકોએ કહ્યું, ત્યાં બહુ ભયભીત થઈ જશો. જ્યાં દુનિયાનો અંત થાય છે, તે ઉંડા ખાડાને તમે જોઇ શકશો નહીં…

પરંતુ ફકીર તો એની શોધમાં હતો, આખુ જીવન તેનાં માટે ગૂમાવી દિધું હતું. તેણે કહ્યું, અમે તો તેની જ શોધમાં છીએ અને ગુરુએ કહ્યું છે, જ્યાં સુધી દુનિયાના અંતને ન પામી લઈશ ત્યાં સુધી સત્ય નહીં મળે. તો જવું જ પડશે.

કહે છે, ફકીર ગયો. ગામના લોકોનું તેને કહેવું ન સાંભળ્યું. તે તે જગ્યા પર પહોંચી ગયો જ્યાં આખરી તખ્તી લાગેલી હતી, કે અહીંયા દુનિયા સમાપ્ત થાય છે. તેણે મન ભરીને તે જગ્યાને જોઈ, શૂન્ય હતું ત્યાં. કોઈ તળેટી (સપાટ ભાગ) ન હતો તે ખાડામાં. આગળ કંઈ પણ ન હતું…

આપ તેનાં ગભરાટને સમજી શકો છો. તે જે પાછો વળીને જે ભાગ્યો, તો રોકાયો જ નહીં. તો તે યાત્રા તેણે આખા જનમારામાં પૂરી કરતી હતી, કહે છે, કે પાછા ફરીને ભાગતાં ભાગતાં થોડાં જ દિવસો પૂરી થઈ ગઈ. તે જઈને ગુરુના ચરણોમાં જ પડ્યો. ત્યારે તે કાંપી રહ્યો હતો, ત્યારે પણ બોલી શકતો ન હતો.

તેને ગુરુએ પૂછ્યું, કે મામલો શું છે ? શું થયું ? અસલમાં તે ફકીર ગૂંગા જેવો થઈ ગયો હતો. ફક્ત ઇશારા જ કરતો જ હતો, પાછળના તરફ, કે જે જોયું હતું, તે અતિ ભયંકર હતું.

ગુરુએ કહ્યું, અરે નાદાન ! હું સમજી ગયો ! લાગે છે, તું દુનિયાના અંત સુધી પહોંચી ગયો હતો અને તને તખ્તી મળી હશે જેનાં પર લખ્યું હશે કે અહિંયા દુનિયાનો અંત થાય છે ?

તેણે કહ્યું, હાં ગુરુદેવ ! બિલકુલ ઠીક, મળી હતી તે તખ્તી.

તો તેં બીજી તરફ તખ્તીના જોયું કે શું લખ્યું હતું ?

તેણે કહ્યું, બીજી તરફ? એ તરફ ખાલી શૂન્ય હતું. હું તો તે ખાઈ જોઈને એક નજરે જે ભાગ્યો છું તો રોકાણો જ નહીં ક્યાંય. પાણી માટે પણ નહીં, ભૂખ માટે પણ નહીં. તે તખ્તીના બીજી તરફ તો મેં જોયું નહીં, જોવાની હિમ્મત પણ ન હતી.

ગુરુએ કહ્યું, બસ ! એજ તારી ભૂલ થઈ ગઈ. જો તું બીજી તરફ તખ્તી જોઈ લેતો, તો જ્યાં આ તરફ લખ્યું હતું કે

અહીંયા ‘દુનિયા’નો અંત થાય છે તો તેની બીજી તરફ લખ્યું હશે કે અહીંથી “પરમાત્મા”નો પ્રારંભ થાય છે.

અસલમાં એક સીમા પૂરી થાય ત્યારે જ બીજી સીમા શરુ થાય, પરમાત્મા નિરાકાર છે. શૂન્યમાં તે જ નિરાકારના નજીક આપ પહોંચશો.

આ કહાની ઘણી સારી છે, માર્મિક છે, મોટી કીમતી છે.

એવું દુનિયામાં ક્યાંય નથી, નિકળી ન જશો શોધવા એ જગ્યાને જ્યાં તખ્તી લાગેલી હોય. અસલમાં આ એક ભીતરની વાત છે. જ્યાં દુનિયા સમાપ્ત થાય છે, એનો મતલબ, જ્યાં જીવનનો ખેલ સમાપ્ત થાય છે, આખરી પડાવ આવી જાય છે…જોઈ લિધું બધુ, જાણી લિધું બધુ, થઈ ગયાં બે કોડીના, કંઈ સાર ન પામ્યા, બધા પરપોટા તૂટી ગયા, ફૂટી ગયા, બધા રંગ-બેરંગ થઈ ગયા.

દુનિયાનો અંત થવાનો અર્થ છે, જ્યાં વાસના સમાપ્ત થઈ ગઈ. વાસના જ દુનિયા છે. મહત્વકાંક્ષાનો વિસ્તાર સંસાર છે. પરંતુ ત્યાં આવતાં જ ઘડબડાટ થશે. કેમકે ત્યાં ફરી શૂન્ય સાક્ષાત ઉભું થઈ જાય છે. “જ્યાં મહત્વકાંક્ષા મટે છે, ત્યાં શૂન્ય રહી જાય છે”.

હરિ ॐ, પરમ તત્વાય નમ:

Advertisements

Leave a Reply